Bazı şehirler sessizce konuşur, ama Antakya fısıldar… Taşların arasına sıkışmış bin yıllık hikâyelerle, gölgelerin içine gizlenmiş kahramanlarıyla, her köşe başında başka bir efsane anlatır. Antik dönemde adı Antiokheia olan bu büyüleyici şehir, yalnızca Akdeniz’in değil, uygarlık tarihinin de en büyük mozaik kitaplarından biridir. Ve her mozaik, aşkın, zarafetin, gücün, hakimiyetin hikayesini anlatır Antakya’ya.
Hatay Arkeoloji Müzesi’nin serin salonlarında yürürken, taşların bile hafızası olduğunu anlarsınız. Renk renk tesserae’lerle (minik taş parçalarıyla) işlenmiş bir zaman yolculuğuna çıkarır sizi. Ayaklarınızın altında kalan toprak, defalarca yıkılıp yeniden doğmuş şehrin kalbini taşır. Duvarlarda ise Apollon’un bakışları dolaşır, Daphne’nin kaçışı bir an bile donmaz; taşta bile hareket eder gibidir.
İşte bu hikâye, Antakya’nın mozaiklerinde yalnızca betimlenmemiştir, yaşamıştır. Mozaikler, öyle zarif bir incelikle işlenmiştir ki, Daphne’nin yüzünde beliren son çaresizlik ya da Apollon’un ellerini uzatışındaki pişmanlık, binlerce yıl sonra bile izleyeni içine çeker. Bu taşların arasında zaman donar; ama duygu hep akar. Bugün, Antakya Mozaikleri yalnızca müzelerde değil; belleğimizde, sokak isimlerinde, otel lobilerinde ve yerel halkın dilinde yaşamaya devam ediyor. Her motif, bu kadim kentin çok katmanlı kimliğini taşıyor, Helenistik zerafet, Roma ihtişamı, Bizans sadeliği… Ve en önemlisi: Antakya! adeta yaşayan bir hafıza.
